Cis pospolity

Taxus baccata

Jest to jedna z najbardziej długowiecznych odmian roślin występujących na świecie. Mogą żyć maxymalnie 2-3 tysiące lat. Najstarszy cis rośnie w północnej Walii i jego wiek szcuje się na około 3 tysiące lat. Drzewo mierzy w obwodzie 382 centymetry. Najstarszy polski cis rośnie we wsi Harbutowice i jego wiek szcuje się na 700 lat. Występuje naturalnie w Europie, północnej Afryce. Największy osobnik rośnie na Kaukazie i w Szkocji ( około 3o metrów wysokości i 9 obwodu. W naszych warunkach rośnie stożkowo i dorasta do około 20 metrów wysokości. Jest to odmiana cisowatych o ciemnozielonych igłach zimozielonych. Igły są lekko wygięte, niekłujące, miękkie. Są one z górnej strony błyszczące a z dolnej matowe. Cis zrzuca igły 6-8 roku. Jego atutem są owoce, o kolorze czerwonym, które dojrzewają we wrześniu-październiku. Owoce są pokarmem dla wieku ptaków leśnych i nie tylko. Lasy Państwowe przystąpiły do projektu resuscytacji cisa pospolitego w Polskich lasach. Już król Władysław Jagiełła 1423 roku podpisał ustawę mającą na celu ochronę cisa. Był on kiedys gatunkiem drzewa stosowanym do wyrobów łuków ze względu na dużą wytrzymałość drewna. Był on stosowany niegdyś również przy leczeniu niedociśnienia krwi, leczenia nowotworów. Stosować go można w ogrodach jako pojedyncze drzewa, wysokie żywopłoty, nasadzenia parkowe. Jest odporny na mróz. Rośnie dość wolno.

Ciekawe legendy i wierzenia: Niegdyś kojarzono cisy z drzewami śmierci i mroku. Pisano w legendach, ze gdy posadzisz cisa tam gdzie unoszą się mroczne miazmaty, gałęzie drzewa zaczną spijać i chłonąć trucizną. Sadzono je po zachodniej stronie kościołów co faktycznie można zauważyć w starych kościołach ( podobno te miejsca były bardziej narażone na mór). Bardziej prawdopodobne jest to, że kościoły o grubych murach były schronieniem podczas napadów na wioskę a z cisów rosnących pod kościołów robiono łuki. Inni wierzyli, że cis posadzony na ogrodzie sprzyja długowieczności jego właściciela.