Dąb gontowy (Dąb dachówkowaty)

Quercus imbricaria

Średniej wielkości drzewo, rosnące naturalnie na terenie USA, od Pensylwanii po Georgię, a na zachód aż po Nebraskę i Arkansas. W rodzimych stronach, na żyznych i wilgotnych glebach drzewo to osiąga do 25 m wysokości. U nas jest trochę niższe, występuje bardzo rzadko, wyłącznie jako roślina ozdobna, choć jest wytrzymałe na mrozy. Młode drzewa mają zazwyczaj nieregularny, nieco wydłużony, stożkowaty pokrój, natomiast starsze stają się bardziej kopulaste. U młodszych drzew kora na pniu jest gładka i jasnoszara, a pędy żółte, natomiast u starszych kora pęka, a pędy zmieniają kolor na ciemnozielony.

Liście w niczym nie przypominają liści naszych rodzimych dębów. Przede wszystkim są całobrzegie, eliptyczne lub lancetowate i dość duże, nawet do 15 cm długości! Na szczycie mogą być zaostrzone lub tępo zakończone. Pojawiają się one na drzewie dopiero dość późną wiosną, początkowo są żółte, później zielone, a jesienią przebarwiają się na brązowo. Owoce pojawiają się późnym latem, są to niewielkie orzechy, zwane też powszechnie żołędziami. Dąb gontowy preferuje gleby żyzne, gliniaste, umiarkowanie wilgotne oraz słoneczne lub półcieniste stanowiska. U nas jest mało znany, głównie jako drzewo ozdobne w parkach lub nasadzeniach miejskich, natomiast w USA było niegdyś bardzo popularne przede wszystkim z uwagi na to, że wykorzystywano je do budowy gontów do krycia dachów, skąd też wywodzi się jego nazwa.