Dąb (Quercus acutissima)

Quercus acutissima (Carruth. )

Dąb ten występuje naturalnie we Wschodniej Azji, w Chinach, Korei oraz Japonii. Blisko spokrewniony z dębem burgundzkim, posiada jednak liście praktycznie pozbawione klap, całobrzegie, na których słabo tylko zaznaczone jest ząbkowanie. Dąb ten dorasta do 25 – 30 metrów wysokości, wykształca owalną lub lekko stożkowatą koronę, osadzoną na mocnym, aczkolwiek smukłym pniu. Pokrojowo podobny dosyć do dębu bezszypułkowego, dominują smukłe kształty, cieńsze pędy niż jest to u dębu szypułkowego. Wymaga gleby głębokiej, średnio żyznej i umiarkowanie wilgotnej. Stanowisko słoneczne lub półcieniste, w młodości jest także cienioznośny.

Wydaje ładne żołędzie, które mimo, że są bardzo gorzkie, są pokarmem dla ptaków oraz wiewiórek. Obecnie sadzony często w lasach Ameryki Północnej, w celu zapewnienia większych zasobów pokarmu dla dzikich zwierząt, choć eksperyment ten nie do końca można uznać za udany – ze względu na smak, zwierzęta (poza wąskim gronem gatunków) nie są zbyt chętne do zjadania żołędzi, przez co dąb ten zaczyna być rośliną lekko inwazyjną w pewnych regionach USA. W Europie sadzony sporadycznie, głównie jako drzewo ozdobne, kolekcjonerskie. W ogrodzie jest to drzewo cenne dla osób lubiących urozmaicenia, a także rośliny wyjątkowe. Największą zaletą w naszych krajowych ogrodach może być nietypowy dla dębu kształt liści tego drzewa, czym zapewne będzie zwracał uwagę wielu osób przechodzących obok stanowiska rośliny. Pięknie wygląda sadzony jako soliter, tworzy wtedy rozłożystą koronę co jest ozdobne również zimą w stanie bezlistnym. W uprawie nie sprawia większych kłopotów, choć małe sadzonki należy okrywać w celu ochrony przed mocnymi mrozami.