Dąb (Quercus douglasii)

Quercus douglasii Hook & Arn.

Zimozielony gatunek dębu pochodzący z Ameryki Północnej, będący endemitem dla Kalifornii. Ze względu na niebieski odcień liści, w USA jest znany jako Niebieski Dąb.
Dąb Douglasa rośnie powoli, ale jest długowieczny. W naturze zwykle dorasta do 6-20 m wysokości, chociaż spotykane są także egzemplarze jeszcze wyższe. Najczęściej wytwarza jeden pień, ale spotykane są także okazy wielopniowe. Pień jest pokryty szarą, popękaną korą. Liście niewielkie, 4-6 cm długości, o kształcie wydłużonym. Charakterystyczna dla dębu Douglasa jest duża zmienność liści; u gatunku występują zarówno liście całobrzegie, jak i ząbkowane oraz z wyraźnie zaznaczonymi klapami, podobne z zarysu do liści dębu szypułkowego. Ze względu na grubą warstwę nalotu woskowego, liście “niebieskiego dębu” mają bardzo wyraźny, niebieski kolor, który w czasie suszy staje się jeszcze bardziej intensywny.
Owocem dębu Douglasa jest wydłużony, stosunkowo wąski orzech, podobnie jak u pozostałych dębów nazywany żołędziem. Żołędzie są płytko osadzone w miseczkach.

Wymagania:
Młode okazy Quercus douglasii są przystosowane do wzrostu pod koronami dorosłych drzew, więc całkiem dobrze znoszą półcień. Gatunek najlepiej jednak rośnie w pełnym słońcu, a u dorosłych drzew stanowisko słoneczne jest nieodzowne. Dąb Douglasa bardzo dobrze znosi suszę, a przykładami przystosowania do braku wody są właśnie drobne, grube i obficie pokryte woskiem liście.
Drzewo znosi mrozy sięgające -17 st. Celsiusza, więc w Polsce w uprawie gruntowej powinno być zabezpieczane przed zimą, zwłaszcza za młodu.

Zastosowanie:
Bardzo ciekawy i niemal niespotykany w Polsce dąb, który polecamy przede wszystkim miłośnikom dębów botanicznych. W uprawie amatorskiej wymaga zabezpieczenia przed zimą, ale może być ciekawostką, a dzięki niezwykłej barwie liści – także bardzo dekoracyjnym elementem ogrodu.
Owoce dębu Douglasa były elementem pożywienia rdzennych Amerykanów, którzy po wysuszeniu mielili je na mąkę. Po wypłukaniu nadmiaru garbników, żołędzie te mogą smakować także współczesnym europejczykom.