Dąb skalny

Quercus coccifera

Zimozielony gatunek dębu, rosnący naturalnie w lasach i zaroślach w rejonie śródziemnomorskim. Najczęściej rośnie w formie krzewu, ale może także być drzewem osiągającym nawet 10 m wysokości. Gatunek wyróżnia się charakterystycznymi liśćmi: małymi (2-4 cm), skórzastymi i ciemnozielonymi, o owalnym kształcie i kolczastych ząbkach na brzegu. Na pierwszy rzut oka liście dębu skalnego mogą przypominać liście ostrokrzewu.
Dąb skalny jest gatunkiem jednopiennym o kwiatach rozdzielnopłciowych, tzn. że na jednym egzemplarzu występują dwa rodzaje kwiatów: męskie i żeńskie. Są one niepozorne i nie mają wartości dekoracyjnej. Bardzo ciekawie wyglądają natomiast żołędzie, do połowy długości ukryte w oryginalnej miseczce gęsto pokrytej ostrymi kolcami.
Dąb skalny bywa także znany pod nazwą dąb kermesowy, ponieważ jest żywicielem owadów z rodzaju kermes – czerwców, z których pozyskuje się koszenilę czyli czerwony barwnik stosowany m.in. do barwienia żywności. 

Wymagania:
Dąb skalny naturalnie rośnie na glebach płytkich i suchych, często kamienistych, wapiennych, dlatego bardzo dobrze znosi suszę i niezbyt urodzajne gleby. Oczywiście, na podłożu żyznym będzie rósł równie dobrze, a nawet lepiej i bujniej. Jako drzewo zimozielone jest dość wrażliwy na mrozy i zimowe, suche wiatry, dlatego należy wybierać dla niego miejsca zaciszne, a w młodym wieku warto dodatkowo go zabezpieczać, np. osłaniając go białą agrowłókniną. Gatunek preferuje lekki półcień, dobrze rośnie także w pełnym słońcu, natomiast należy unikać sadzenia go w pełnym cieniu.

Zastosowanie:
Rzadko spotykany w Polsce gatunek dębu, jest uznawany za roślinę kolekcjonerską. Jednak posadzony na właściwym stanowisku i przy odrobinie pielęgnacji, powinien się udać w każdym ogrodzie, zwłaszcza w cieplejszych rejonach kraju. Dobrze prezentuje się na rabatach, ale sprawdza się także jako roślina soliterowa.