Dereń świdwa

Cornus sanguinea

Gatunek europejsko-syberyjski rozprzestrzeniony od Europy do Bajkału. Zwarty krzew wysokości do 4 m, gałęzie brązowawozielone, zaczerwienione od strony słonecznej, rzadziej zielonkawe, często łukowato wygięte. Pąki okryte 2 łuskami, zielonkawożółte, wszystkie jednakowe, przylegające do gałązek. Liście eliptyczne, długości 4-8 cm, zaostrzone, na dolnej stronie zielone, owłosione. Kwiaty białawe, zebrane na końcach pędów w gęste, owłosione baldachogrona średnicy 4-5 cm. Kwitnie w maju i czerwcu. Owocem jest pestkowiec wielkości ziarna grochu, niebieskoczarny, uwieńczony płatkami korony, na czerwonych szypułkach, z 2 pestkami. Owoce dojrzewają we wrześniu. Kora od strony słonecznej purpurowa, od strony zacienionej zielona, gładka, matowa.
Dereń świdwa występuje w Polsce w podszyciu lasów liściastych i mieszanych, w zaroślach, na całym niżu i w niższych położeniach górskich. Rośnie powoli, pędy ma mniej ozdobne od derenia białego, liście natomiast barwią się w jesieni na czerwono.

Wymagania:
Bardzo dobrze znosi ocienienie, jest niewrażliwy na mróz i niezbyt wymagający pod względem gleby. Łatwo rozmnaża się wegetatywnie z odrostów korzeniowych. 

Zastosowanie:
Nasadzenia żywopłotowe, parkowe, a także do kształtowania zieleni miejskiej oraz naturalistycznych nasadzeń ogrodowych. Doskonały do ogrodów leśnych.