Glediczja chińska

Gleditsia sinensis

Glediczja chińska to rzadko spotykane drzewo, podobne do glediczii trójcierniowej, ale rosnące zdecydowanie wolniej i osiągające znacznie mniejsze rozmiary. Maksymalnie drzewo to dorastać może do 10-12 metrów wysokości, rzadko wyżej, szczególnie w naszym kraju. Wyróżnia się bardzo silnymi, rozgałęzionymi cierniami, których ilość jest zazwyczaj większa niż u podobnej glediczii trójcierniowej – pień oraz konary glediczii chińskiej nierzadko całe pokryte są grubą plątaniną długich i strasznie wyglądających cierni. Roczne przyrosty oscylują w granicach 20-35 cm, gatunek ten zatem nie należy do najszybciej rosnących. Posiada kilka zalet, które w znacznym stopniu ułatwiają jej uprawę – posiada niskie wymagania glebowe, za sprawą symbiozy z bakteriami glebowymi pobiera azot w miejscach skrajnie nieprzyjaznych.

Jeśli drzewko zakorzeni się dostatecznie, a dzieje się to często już po dwóch sezonach w gruncie, staje się bardzo mało wrażliwe na suszę i znosi nawet długie okresy bez kropli wody. Do zalet należy dopisać piękny wygląd, na który składają się powyginane najczęściej konary, pokryte stale rosnącymi, rozgałęzionymi cierniami. W młodości może lekko podmarzać, więc zalecamy okrywanie roślin niższych niż 1 m wysokości, większe rośliny mogą po ostrych zimach miewać delikatne obmrożenia pędów, ale z łatwością je regenerują. Idealny gatunek do nasadzeń soliterowych, ale również do obsadzania szerokich alej miejskich – jak to ma miejsce w Europie zachodniej.