Glediczja trójcierniowa f. bezcierniowa

Gleditsia inermis

syn. Gleditsia triacanthos f. inermis

Glediczja bezcierniowa jest także znana pod nazwą glediczja trójcierniowa forma bezcierniowa (bezbronna). Od podstawowego gatunku odróżnia się brakiem typowych dla glediczji długich, rozgałęzionych, ostrych cierni. Forma ta powstała naturalnie i jest spotykana także na naturalnych stanowiskach.
Glediczja trójcierniowa jest dużym drzewem, dorastającym nawet do 30 m wysokości i wytwarzającym szeroką, rozłożystą, luźną koronę. Liście złożone, parzystopierzaste, długie, przed jesiennym opadaniem bardzo atrakcyjnie przebarwiają się żółto. Kwiaty żółte, niepozorne, nie mają dużej wartości dekoracyjnej w odróżnieniu od owoców: bardzo długich (nawet do 40 cm), płaskich, lekko wygiętych strąków, które pozostają na drzewie po opadnięciu liści.

Wymagania:
Mało wymagający gatunek, z powodzeniem rosnąca niemal w każdych warunkach. Dobrze znosi suszę, zasolenie podłoża i zanieczyszczenie powietrza, może być więc sadzona w miastach. Nie szkodzi jej także okresowe zalewanie podłoża. Jako roślina motylkowa, może rosnąć nawet na słabych, ubogich w azot glebach. Wymaga jedynie słonecznego stanowiska. Cechuje się dobrą mrozoodpornością.

Zastosowanie:
Doskonałe drzewo alejowe, nadające się do miast i do nasadzeń wzdłuż dróg. Ze względu na brak cierni bezpieczniejsze niż podstawowy gatunek. Glediczja bezcierniowa jest polecana także do parków i dużych ogrodów, zwłaszcza jako dominujące, samotne drzewo. W wielu miastach USA jest najczęściej sadzonym drzewem wzdłuż ulic.