Wisteria sinensis

Jest to piękne, ozdobne pnącze z rodziny bobowatych. Miejsce pochodzenia tej rośliny są głównie Chiny i Japonia. Dorasta nawet do 20 m długości, przy czym wzrost jest bardzo szybki, około 2 m na rok. Pnącze to składa się zwykle co najmniej z dwóch pędów owijających się lewoskrętnie wokół siebie, pod żadnym pozorem nie wolno ich rozplątywać. Z uwagi na silny wzrost i dużą masę pędów, glicynię należy sadzić na mocnych podporach, gdyż posadzona np. wokół innych drzew o średnicy pnia mniejszej niż 30 cm, bardzo szybko może je uszkodzić lub zadusić. W przypadku niewielkich podpór glicynię należy często przycinać, uważając przy tym aby nie okaleczyć korzeni, gdyż glicynia często daje odrosty korzeniowe, trudne do zlikwidowania.

Podobnie jak na innych roślinach z rodziny motylkowatych, na korzeniach glicynii występują charakterystyczne brodawki, w których żyją bakterie symbiotyczne, wiążące azot z powietrza. Dlatego istotne jest aby glicynii nigdy nie nawozić azotem, gdyż spowoduje to jeszcze intensywniejsze rozrastanie się korzenia. Dużą zaletą glicynii jest bardzo gęste ulistnienie, liście złożone są z 7-13 listków o jajowatym kształcie. Kwiaty, o jasnofioletowym zabarwieniu pojawiają się w maju i pozostają na roślinie do czerwca. Są typu motylkowatego, zebrane w gęste kwiatostany, do 30 cm długości. Są one największą ozdobą tej rośliny i robią ogromne wrażenie, zwisając z pędów gęstymi kaskadami.

Owocem glicynii jest strąk, zawierający przeważnie dwa nasiona. Przez pierwsze 3 – 4 lata uprawy, glicynii nie należy przycinać, w celu obfitszego kwitnienia, a ponadto należy ją okrywać na zimę, gdyż jest ona wówczas wrażliwa na mróz, aczkolwiek w razie przemarznięcia pędów, na wiosnę z korzeni wybijają nowe. Glicynia preferuje gleby żyzne, przepuszczalne i wilgotne, oraz ciepłe, nasłonecznione stanowiska.