Głóg pontyjski

Crataegus pontica

Gatunek ten dorasta do wysokości 8 m, korona drzewa jest kulista. Pędy zwykle są pozbawione cierni. Liście nieco skórzaste, niebieskawo-zielone, kształtu rombowatego lub odwrotnie jajowate, z 5-7 klapami, osiągają długość do 7 cm i szerokość do 6 cm. Kwiaty średnicy do 2 cm, zebrane po kilka do kilkunastu w zwarte kwiatostany średnicy do 5 cm, kwitnie w maju. Owoce u tego gatunku są bardzo duże, średnicy do 3 cm, kształtu gruszkowatego lub kulistego, spłaszczone, po dojrzeniu żółte lub żółto-pomarańczowe, pokryte czerwonymi lub różowymi kropkami i często z czerwonawym rumieńcem, o soczystym, aromatycznym miąższu kwaskowatym lub słodkim, dojrzewają we wrześniu. Jest kserofitem, dobrze znoszącym suszę. Zasięg tego gatunku rozciąga się od Kaukazu (Turcja, Iran) aż po środową Azję (Kirgistan, Uzbekistan, Turkiestan, Kazachstan). Rośnie zazwyczaj pojedynczo, rzadziej w małych grupach, przeważnie na suchych, skalistych lub żwirowych zboczach.

Uprawa i zastosowanie:

Preferuje gleby przepuszczalne, dobrze rośnie też na gliniastych. Jest niewymagający w uprawie i bardzo odporny na suszę. Owoce bywają spożywane na świeżo lub w postaci przetworów, w dżemach, kompotach. Z jednego drzewa można uzyskać średnio do 30 kg owoców. Sproszkowane owoce używane bywają jako dodatek do mąki, albo do sporządzania herbaty. Drzewo o stosunkowo dużych walorach ozdobnych. W czasie kwitnienia przyciąga pszczoły. Nadaje się do uprawy w większych ogrodach i parkach, a także na plantacjach owocowych.