Jabłoń brązowa

Malus fusca (Raf. ) C. K. Schneid.

Jabłoń rajska pochodząca z zachodniego wybrzeża Stanów Zjednoczonych, głównie w Kalifornii, zasiedlając lasy iglaste i mieszane. Naturalnie rośnie najczęściej w formie rozłożystego, wielopniowego drzewa, ma tendencję to tworzenia zarośli. Dorasta do 10-12 m wysokości. Liczne, zwłaszcza na starszych pędach, kwitnące i owocujące krótkopędy wyglądem przypominają ciernie, które jednak nie są specjalnie ostre. Liście zielone, typowe dla jabłoni. Kwiaty białe, pięciopłatkowe, o krótkich, zaokrąglonych płatkach i żółtych pylnikach. Owoce drobne, kuliste lub nieco wydłużone, zielone lub żółte, zwykle z czerwonym rumieńcem.

Wymagania:
W naturze jabłoń brązowa rośnie na glebach wilgotnych, często podmokłych. To odróżnia ją od innych gatunków jabłoni i rozszerza jej zastosowanie. Równocześnie gatunek jest wystarczająco odporny na letnie upały i susze, które znosi bez większej szkody. Preferuje miejsca dobrze nasłonecznione. 

Zastosowanie:
Bardzo rzadko spotykana w Europie jabłoń, stanowiąca gratkę dla wielbicieli bioróżnorodności i kolekcjonerów. Dzięki dużej tolerancji na warunki wilgotnościowe gleby może być sadzona w miejscach podmokłych i okresowo zalewanych, nieodpowiednich dla innych gatunków jabłoni. Owoce jabłoni brązowej są jadalne i zawierają znaczną ilość pektyn, dzięki czemu doskonale nadają się do produkcji dżemów i galaretek. Owoce długo wiszą na drzewie i stanowią doskonały zimowy pokarm dla różnych gatunków dzikich ptaków.
Rdzenni mieszkańcy terenów, na których rośnie jabłoń brązowa, cenili ją jako źródło pożywienia, a dodatkowo uznawali jej działanie lecznicze, traktując napary z jej kory i owoców jako środek przeciwbólowy, łagodzący dolegliwości żołądkowe, a także pomagające przy infekcjach skóry i oczu.