Jabłoń magdeburska

Malus x magdeburgensis (Hartw. )

Drzewo dorastające do 6-8 m wysokości o szerokiej, rozłożystej, otwartej koronie. Liście zielone, typowe dla jabłoni. Największym walorem jabłoni magdeburskiej są kwiaty, które w maju niezwykle obficie pojawiają się na drzewie, niemal “oblepiając” wszystkie pędy. Kwiaty są duże (do 4 cm), półpełne i pojedyncze, w pąku ciemnoróżowe, po rozkwitnięciu dwubarwne, ponieważ zewnętrzne płatki są różowe, natomiast wewnętrzne znacznie jaśniejsze, jasnoróżowe, czasem prawie białe. Gatunek owocuje obficie. Owoce mają postać niewielkich, jasnozielonych lub zielonożółtych jabłuszek z czerwonym rumieńcem. Owoce są jadalne dla człowieka, doskonale nadają się na przetwory, a pozostawione na drzewie długo wiszą na gałęziach, stanowiąc zimową ozdobę ogrodu i pokarm dla licznych gatunków ptaków.
Jabłoń magdeburska powstała w Niemczech w 2. połowie XIX w. Od początku XX w. jest obecna w ogrodach Wielkiej Brytanii i Stanów Zjednoczonych.

Wymagania:
Gatunek o niskich wymaganiach siedliskowych, dobrze rosnący na przeciętnych glebach, dobrze znosi suszę, gorzej – nadmiar wody. Na stanowisku słonecznych najpiękniej kwitnie, dlatego należy ją sadzić miejscu dobrze nasłonecznionym. Charakteryzuje się dobrą mrozoodpornością.

Zastosowanie:
Przepiękne i cenne drzewo ogrodowe i parkowe, szczególnie dobrze nadaje się do ogrodów rustykalnych, a w parach i dużych ogrodach może stać się głównym elementem kącika biocenotycznego, w którym zebrane będą rośliny pozytywnie wpływające na różnorodność ekosystemu poprzez dostarczanie pokarmu dla pszczół i innych owadów zapylających oraz pokarmu i miejsca do gniazdowania dla ptaków. Owoce jabłoni magdeburskiej z powodzeniem mogą być także wykorzystywane w kuchni.