Jałowiec pospolity

Juniperus communis

Jest to niewysokie drzewo lub krzew o bardzo zmiennej w zależności od odmiany budowie i pokroju. Występuje naturalnie w całej Eurazji aż do koła podbiegunowego, a także w Ameryce Północnej i północnej Afryce. U nas w Polsce również jest bardzo pospolity. W hodowli jałowiec może osiągać nawet do 12 m wysokości i zwykle przybiera wówczas pokrój kolumnowy. W warunkach naturalnych z reguły nie przekracza 6 m wysokości, może mieć pokrój kolumnowy, stożkowy lub jajowaty, często bardzo nieregularny, wąski lub szeroki. Najbardziej charakterystyczne dla jałowca pospolitego są bardzo ozdobne igły, łuszcząca się wąskimi płatami lub włóknami kora i granatowe szyszkojagody.

Igły jałowca są nieduże, zwykle do 1, 5 cm długości i do 2mm szerokości, zielone lub srebrzysto zielone z dwoma pasmami woskowego nalotu na górnej powierzchni. Igły są ułożone po 3 w okółkach, które znajdują się w pewnej odległości od siebie. Są sztywne i proste, zazwyczaj ostro zakończone i kłujące. Jałowiec silnie rozgałęzia się już od samej podstawy pnia, a drobne igły sprawiają, że wydaje się bardzo bogato ulistniony i gęsty. Szyszkojagody pojawiają się na jesieni u roślin dwu lub trzyletnich. Z początku przypominają ziarna grochu, gdyż są okrągłe i zielone, a w dodatku bardzo niesmaczne. Później ciemnieją i stają się granatowo niebieskie. Dojrzałe owoce nadają się jako przyprawa do bigosu lub innych potraw. Jałowiec jak nazwa wskazuje preferuje gleby suche, jałowe, lekkie i jałowe. Najlepiej rośnie na stanowiskach słonecznych i ciepłych. Nadaje się do każdego niedużego ogrodu a także do sadzenia na wrzosowiskach w większych grupach.