Jesion mannowy

Fraxinus ornus

Pochodzi z południowej Europy i Azji Mniejszej. Drzewo liściaste, w naturze dorastające do 20 m wysokości, w Polsce nie przekracza 10 m wysokości i 6-8 m szerokości. Tworzy regularną, zaokrągloną koronę. Liście ciemnozielone, złożone pierzasto z szerokich, piłkowanych listków, jesienią efektownie przebarwiają się na żółto.
Główną ozdobą jesiona mannowego są kwiaty, które, chociaż drobne i niepozorne w skromnym, białokremowym kolorze, zebrane są w bardzo duże, okazałe, gęste, szczytowe wiechy, osiągające nawet 15 cm długości. Drzewo zakwita na przełomie kwietnia i maja.
Nazwa gatunku wzięła się stąd, że sok wyciekający po uszkodzeniu lub nacięciu pnia zastyga tworząc białożółte ziarenka, zwane manną. Manna znajduje zastosowanie w medycynie ludowej. 

Wymagania:
Jesion mannowy nie ma specyficznych wymagań. Preferuje gleby zasobne i żyzne, przepuszczalne, najlepiej próchniczne, o odczynie od lekko kwaśnego do zasadowego. Należy unikać sadzenia na stanowiskach suchych oraz w zastoiskach mrozowych. W ostrzejsze zimy najmłodsze części pędów mogą przemarzać, ale wiosną drzewo bardzo dobrze regeneruje, wypuszczając młode przyrosty ze starszych pąków śpiących. 

Zastosowanie:
Bardzo dekoracyjne drzewo, przede wszystkim w okresie kwitnienia, ale także jesienią, w czasie przebarwień liści. Jesion mannowy jest polecany do parków i większych ogrodów. Drewno jesiona mannowego jest cenionym produktem do wyrobów m.in. mebli.