Kłokoczka południowa

Staphylea pinnata

Krzew dorastający 2 – 4 m, o ozdobnych dzwoneczkowatych kwiatach zwisających w gronach. Białe kwiaty mają ok. 1 cm średnicy. Płatki są słabo rozchylone. Groniaste kwiatostany są dość duże – do 12 cm długości. Kwitnie w maju. Ma liście złożone z 5 – 7 pojedynczych, jajowatych, wąskich listków, o piłkowanych brzegach. Są długie od 5 do 10 cm! Z wierzchu barwy żywej zieleni, zaś od spodu niebieskozielone, sine. Kłokoczka ma wyprostowane pędy. Kora jest ciekawa, pokryta pionowymi białymi paskami w dużych ilościach, dość niezwykła. Owocem jest kulista 2 – 3 cm torebka z 2 – 3 komorami wypełnionymi kulistymi, twardymi, kasztanowymi nasionami o średnicy do 10 mm. Roślina naturalnie rośnie na Bałkanach, Słowacji i bardzo rzadko w południowej Polsce.

Uprawa i zastosowanie: Kłokoczka południowa, lubi ciepłe, słoneczne miejsca, najlepiej wapienne gleby. Może rosnąć w miejscach skalistych, bardzo lubi pagórki, stoki i wszelkie nierówności terenu. Jest umiarkowanie mrozoodporna. Krzew polecany jest ze względu na dekoracyjne kwiatostany i pasiastą korę do uprawy w przydomowych ogrodach, szczególnie na wsi.

Ciekawostki: Nasiona kłokoczki służyły kiedyś do wyrobu różańców, oraz do produkcji oleju do oświetlania chałup. Drewno było używane do rzeźbienia figur świętych. Z kłokoczką związane są wierzenia pogańskie, i magiczne. Bierze się to stąd, że torebki nasienne są naturalnymi grzechotkami, co budziło podziw prostych ludzi. Nazwa rośliny ma również ciekawe pochodzenie. Nazwa polska „kłokoczka” pochodzi z języka prasłowiańskiego, od słowa „klok, klek”, co oznacza grzechotać, klekotać. Zaś nazwa naukowa pochodzi z gerki i łaciny: „staphyle” po grecku „winne grono” i „pinnata” po łacinie pierzasta (penne=pióro). „Staphyle” odnosi się do budowy kwiatostanu, zaś „pinnata” do kształtu liści.