Lipa japońska

Tilia japonica

Wolno rosnące drzewo, dorastające w naszych warunkach do 10 m wysokości. Ma gęstą, jajowatą koronę. Pokryta jest gładką, srebrzystoszarą korą. Liście są jajowate, bardzo szerokie – prawie okrągłe. Mają sercowatą podstawę i długi ostry wierzchołek. Brzeg liścia jest ostropiłkowany. W kątach nerwów ma delikatne, rdzawe kępki włosków. Liście z wierzchu są matowozielone, zaś od spodu niebieskozielone. Lipa japońska wypuszcza liście bardzo wczesną wiosną. Kwitnie bardzo obficie jak na lipę: zwisające kwiatostany mają od 7 do 40 kwiatów z prątniczkami. Kwitnie na przełomie lipca i sierpnia. Owocem są szaro owłosione, pozbawione żeberek, miękkie orzeszki. Jest rośliną miododajną.

Uprawa i zastosowanie: Całkiem dobrze znosi mrozy. Wystarczy jej przeciętna gleba ogrodowa, byle nie zakwaszona. Potrzebuje dużo słońca, ale poradzi sobie w półcieniu. W razie potrzeby można ją przycinać. Ze względu na obfite kwitnienie polecana jest dla pszczelarzy. W Europie jest prawdziwym rarytasem. Polecana do uprawy w większych ogrodach, parkach, kolekcjach dendrologicznych. Z powodzeniem zastępuje lipę drobnolistną.

Ciekawostki: Japończycy z liści tego gatunki lipy robili zupy, zaś z łyka wytwarzali włókno używane do wyplatania sznurów. Miękkie i lekkie drewno stosowano do produkcji beczek.