Nandina domestica

Nandina domestica Thunb.
Pochodzący z Chin, Indii i Japonii krzew z rodziny berberysowatych, ze względu na podobieństwo do niektórych bambusów, w języku angielskim i niemieckim jest nazywany “niebiańskim bambusem”. Dorasta do 2, 5 m wysokości, jest krzewem o luźnej budowie, a dzięki odroślom łatwo rozrasta się na boki. Pędy mocne, proste, słabo rozgałęzione, liście pierzasto złożone z wydłużonych listków, jesienią przebarwiają się na przepiękny, purpurowy kolor. Właśnie jesienne przebarwienia liści są głównym walorem dekoracyjnym nandiny domowej. W cieplejszym klimacie jest rośliną zimozieloną, w Polsce większość liści zimą opada. Wiosną na wierzchołkach pędów pojawiają się drobne, białe kwiaty zebrane w luźne wiechy. Dekoracyjna także z owoców: czerwonych, kulistych jagód o wielkości ok. 8 mm, pozostających na krzewie przez zimę. Owoce zawiązują się tylko po zapyleniu krzyżowym (tzn. pyłkiem pochodzącym z innego krzewu), dlatego krzewy rosnące samotnie nie owocują.
Nandina domowa jest tolerancyjna w stosunku do gleby, choć najlepiej rośnie na podłożu żyznym, przepuszczalnym, o odczynie obojętnym lub lekko kwaśnym. Zasadowy odczyn podłoża może powodować u niej chlorozy liści spowodowane nieprzyswajalnością mikroelementów. Młode rośliny wymagają regularnego nawadniania, starsze dobrze znoszą okresową suszę. W Polsce roślina nie jest w pełni mrozoodporna, dlatego jest polecana jedynie do uprawy w osłoniętych miejscach w najcieplejszych rejonach kraju. Świetnie natomiast sprawdza się w uprawie pojemnikowej, wystawiana na zewnątrz od wiosny do czasu wystąpienia silniejszych mrozów, zimą utrzymywana w chłodnych, jasnych
pomieszczeniach. Ze względu na swój nietypowy pokrój, przepiękne jesienne przebarwienia oraz obfite owocowanie, warta jest tych zabiegów. Należy jedynie pamiętać, że owocowanie jest możliwe tylko wtedy, gdy krzew jest posadzony w grupie roślin tego samego gatunku.