Orzesznik siedmiolistkowy

Carya laciniosa

Orzesznik siedmiolistkowy pochodzi ze wschodnich rejonów Ameryki Północnej i jest wysokim drzewem o rozłożystych, cienkich gałęziach i nieregularnym pokroju. W uprawie rzadko przekracza 20 m, chociaż w naturze może dorastać nawet do 50 m. Pień długi, prosty, pokryty grubą korą pękającą na podłużne, odrywające się na końcach płytki. Liście duże (największe wśród orzeszników), złożone z 5-9, ale najczęściej z siedmiu listków, błyszczące i gładkie. Rozwijające się liście mają lekko brązowy odcień, który zanika w miarę rozwoju. Dojrzałe liście są jasnozielone, a jesienią przebarwiają się na jaskrawożółto. Nagie, pozbawione listków osadki często pozostają na drzewie przez całą zimę. Liście po roztarciu wydzielają intensywny zapach.
Orzesznik siedmiolistkowy jest drzewem jednopiennym, samopłodnym, co oznacza, że owoce powstają także na osobnikach rosnących pojedynczo. Drzewo kwitnie wczesną wiosną, posiada kwiaty żeńskie i męskie. Jest to roślina wiatropylna. Owocem jest pestkowiec – trudny do rozłupania, ale słodki i smaczny. Rośliny rozmnażane z siewu kwitną i owocują dopiero po 10-20 latach.

Wymagania:
Gatunek wymaga gleb żyznych i wilgotnych, dobrze znosi wiosenne podtopienia, ale nie toleruje przedłużającej się suszy. Tolerancyjny w stosunku do ciężkości i odczynu gleby. Wymaga stanowiska słonecznego. Charakteryzuje się niepełną mrozodopornością, ale posadzony w zacisznym miejscu i w pierwszych latach okrywany na zimę ma dużą szansę na przetrwanie. 

Zastosowanie:
Orzesznik siedmiolistkowy jest drzewem rodzącym duże, pyszne orzechy, ale owocuje dopiero po dłuższym czasie. Warto go jednak posadzić także dla walorów dekoracyjnych, ponieważ dzięki okazałym, błyszczącym i przepięknie przebarwiającym się jesienią liściom stanowi on nie lada atrakcję w ogrodzie.