Śliwa ansu

Prunus ansu (Maxim.) Kom.
syn. Prunus armeniaca var. ansu Maxim.
Gatunek najbliżej spokrewniony z morelą. Pochodzi z Japonii, Korei Południowej i Chin, uprawiany przez tamtejszych mnichów od ok. 800 r. Jest drzewem o szerokiej koronie, dorastającym do 15 m wysokości. Charakteryzuje się bardzo dużą odpornością na mrozy. Kwitnie wczesną wiosną, przed rozwinięciem się liści, jego kwiaty są białe, skromne, pojawiają się na drzewie obficie, nadając mu wdzięczny, wiosenny wygląd. Owoce nieduże, jadalne, kwaśne, nadają się na przetwory.
Nasiona śliwy ansu mają wyjątkowo wysoką zawartość amigdaliny, glikozydu, który nadaje charakterystyczny zapach gorzkich migdałów. Amigdalina po spożyciu ulega rozkładowi, w wyniku którego uwalniany jest cyjanowodór – związek o bardzo dużej toksyczności. Już spożycie więcej niż 1-2 pestek tej śliwy może stanowić poważne zagrożenie dla dorosłego człowieka. Można znaleźć informacje, że amigdalina ma działanie przeciwnowotworowe, jednak nie ma na to żadnych dowodów naukowych.