Pinus pinaster
Gatunek pochodzący z basenu Morza Śródziemnego, występujący przede wszystkim w jego europejskiej części. Duże drzewo, w naturze dorastające nawet do 35 m wysokości. Korona szeroka, u starszych drzew spłaszczona i ograniczona do górnej części pnia. Kora gruba, spękana na niewielkie, nieregularne płytki, łuszcząca się, w różnych odcieniach brązu aż do kremowego.
Igły długie, sztywne, ciemnozielone, wyrastające po dwie z krótkopędu, w dobrych warunkach opadające z pędów średnio po 4 latach. Pączki nagie, nieożywicowane. Szyszki duże, nawet do 20 cm długości (zwykle 10-15 cm), dojrzewające dopiero po dwóch latach. Po dojrzeniu rozchylają się, uwalniając nasiona. Szerokość otwartej szyszki to ok. 10 cm.
Wymagania:
Sosna nadmorska toleruje suche, piaszczyste i ubogie gleby, jest odporna na suszę i zasolenie podłoża. Jest natomiast wrażliwa na duże mrozy, dlatego jej uprawa gruntowa w Polsce może być zawodna. Polecamy ją raczej do uprawy w ogrodach zimowych lub w donicach wnoszonych zimą do nieogrzewanych jasnych pomieszczeń lub szklarni. Jednak w najcieplejszych regionach kraju i w miejscach zacisznych, starsze egzemplarze sosny nadmorskiej mają szansę na przezimowanie.
Zastosowanie:
Gatunek spoza naszego klimatu, polecana przede wszystkim do oranżerii lub do uprawy w donicach, zimujących w chłodnych, ale dobrze oświetlonych pomieszczeniach. W dobrym mikroklimacie prawdopodobnie możliwa jest jej uprawa gruntowa także w naszym klimacie. Ciekawostka i rzadkość, prawie niespotykana także w arboretach.


