Sosna (Pinus roxburghii)

Pinus roxburghii

Pochodzący z Himalajów gatunek sosny, silnie rosnący. W naturalnym środowisku spotykane są drzewa tego gatunku przekraczające 50 m wysokości. Kora brązowa, gruba, głęboko spękana. Korona jajowata lub stożkowata, zwykle dość luźna i ulistniona jedynie na wierzchołkach. Jest to spowodowane tym, że igły Pinus roxburghii są wyjątkowo krótkowieczne, zwykle opadają już po pierwszym roku.
Mimo luźnej, ażurowej korony sośnie tej nie brakuje uroku. Przede wszystkim zawdzięcza to bardzo długim igłom, których długość przekracza 20 cm, a nawet może sięgać 30 cm. Pinus roxburghii należy do sosen trójigielnych, co oznacza, że igły wyrastają po 3 w krótkopędzie.
Szyszki okazałe, złożone z niewielkiej liczby grubych łusek, o długości 12-20 cm.

Wymagania i zastosowanie:
Gatunek o słabej mrozoodporności, któremu zaszkodzić mogą spadki temperatury sięgające -6 st. C. Dlatego polecamy ją przede wszystkim do ogrodów zimowych i oranżerii lub jako drzewko uprawiane w pojemniku, wystawianym na zewnątrz jedynie w okresie lata.
Wymagania glebowe niewielkie; sosna ta z powodzeniem może być uprawiana na piaszczystej, niezbyt zasobnej glebie. Wymaga natomiast stanowiska słonecznego.

Ciekawostka:
Charakterystyczną cechą Pinus roxburghii jest warstwa opadłych igieł, ścieląca się pod koroną i mocno zakwaszająca podłoże. Dlatego w towarzystwie tego gatunku mogą być uprawiane wyłącznie rośliny kwasolubne – inne zwykle dość szybko giną.
W cieplejszych rejonach, gdzie Pinus roxburghii może być uprawiana w gruncie, można wykorzystać tę cechę, sadząc w pobliżu np. różaneczniki, azalie, wrzosy, pierisy i inne gatunki roślin wymagających systematycznego zakwaszania gleby.