Stewarcja kameliowata

Stewartia pseudocamellia

Roślina należąca do rodziny herbatowatych. Pochodzi z górskich rejonów Korei i Japonii. Jest małym drzewem, w uprawie osiągającym wysokość 5 – 12 m, o pokroju szerokokolumnowym i wyprostowanych gałązkach. Liście eliptyczne i zaostrzone na wierzchołku, długości do 10 cm i szerokości około 6 cm, górą ciemnozielone i nieznacznie pomarszczone, dołem jaśniejsze. Jesienią przebarwiają się intensywnie na kolor czerwony, pomarańczowy lub żółty. Posiada białe, lekko pachnące kwiaty z licznymi żółtymi pręcikami, podobne do kwiatów kamelii, duże, o średnicy około 8 – 10 cm. Kwitnie bardzo długo, zazwyczaj już prawie od połowy czerwca nawet do początku sierpnia, kwiaty rozwijają się stopniowo i pozostają na roślinie przez 2 – 3 dni, a szczyt kwitnienia przypada na koniec czerwca i początek lipca. Korowina brązowo-czerwona, łaciata, łuszczy się płatami podobnie jak u platana.

Najlepiej rośnie na lżejszych, nieco gliniastych i próchnicznych glebach, o odczynie lekko kwaśnym do kwaśnego i średniej wilgotności, toleruje także gleby mniej zasobne w składniki pokarmowe. Dość dobrze znosi suszę, choć kwiaty wówczas szybko zasychają i opadają. Należy sadzić ją w miejscach ciepłych, słonecznych lub półcienistych i osłoniętych przed wiatrem. Stewarcja kameliowata jest odporna na mróz w zachodniej i środkowej Polsce, jedynie w bardzo surowe zimy młode pędy mogą przemarzać, ale roślina dobrze je regeneruje, w innych rejonach powinna być okrywana na zimę gałązkami drzew iglastych. Jest bardzo wrażliwa na przesadzanie.

Zastosowanie: Może być sadzona pojedynczo lub w kompozycjach z różanecznikami ze względu na podobne wymagania. Bardzo cenna roślina do zastosowania w ogrodach przydomowych, choć należy pamiętać, iż z czasem może osiągnąć dość duże rozmiary. Jedna z niewielu uprawianych u nas roślin, która jest ozdobna o każdej porze roku. Ma najbardziej dekoracyjną korowinę i przebarwienia liści spośród wszystkich uprawianych w Polsce gatunków stewarcji.