Świerk Veitcha

Picea neoveitchii

Ten rzadki gatunek świerka, opisany po raz pierwszy w 1903 roku. Jest to szybko rosnące drzewo, osiągające w dobrych warunkach 15 – 20 metrów wysokości, przy średnicy pnia dochodzącej do 60 cm. Formuje bardzo ciekawą, luźną koronę, czasem rozgałęziającą się i wykształcającą dwa lub trzy przewodniki. Główne konary boczne rosną pod kątem prostym w stosunku do pnia, są długie i mocne na tyle, że nawet osiągając spore rozmiary nie uginają się ku ziemi, jak jest to u wielu gatunków. Dość wytrzymały na nasze warunki, zimuje nawet w stadium sadzonki bez specjalnej opieki i okrywania. Do dobrego wzrostu potrzebuje gleb wilgotnych oraz stanowisk słonecznych. Jako że jest to roślina słabo znana i nieprzetestowana jeszcze w naszych warunkach, to lepiej sadzić ją w miejscach osłoniętych i ciepłych.

Pewną pomocą przy szacowaniu szans na uprawę tego świerka może być fakt, iż występuje on razem na wielu stanowiskach ze świerkiem chińskim, który zachowuje się u nas bardzo przyzwoicie. Rośnie zazwyczaj dynamicznie, rzadko cierpi od późnych przymrozków, nie ma bowiem tendencji do przedwczesnego wypuszczania nowych przyrostów. W ogrodzie należy przed sadzeniem brać pod uwagę spore rozmiary tego drzewa – a potrzebuje on nie tylko około 2, 5 – 3, 5 metra, czyli tyle ile wyniesie po latach szerokość korony u podstawy, ale nieco więcej, aby korona ta była dobrze doświetlona. Warto również sadzić go w małych grupach, po 3 – 5 osobników, tak czy owak najlepsze miejsce dla takiej aranżacji to skraj większej polany. Przezornie radzimy młode osobniki okrywać, nie ma dostatecznych danych na temat wytrzymałości na mróz dla tego gatunku.