Wierzba czerniejąca

Salix myrsinifolia Salisb.
syn. Salix nigricans Smith
Krzew lub małe drzewo, dorastające do 2-5 m wysokości. Liście eliptyczne, do 50×45 mm wielkości, młode obficie pokryte jasnymi włoskami. Kwiaty w postaci kotków pojawiają się wczesną wiosną, przed rozwojem liści.
Wierzba czerniejąca naturalnie występuje na Syberii i w północno-wschodniej Europie, także w północno-wschodniej Polsce (Warmia, Suwalszczyzna, Polesie, Lubelszczyzna). W Polsce przebiega granica jej zasięgu. Nazwa pochodzi stąd, że liście w czasie schnięcia czernieją. Najczęściej spotyka się ją na terenach po wyeksploatowanych torfowiskach oraz na nieużytkach. Kora zawiera znaczne ilości związków fenolowych, które mogłyby być wykorzystywane w medycynie, jednak ze względu na to, że populacja gatunku w Polsce jest niewielka, niemożliwe jest wykorzystanie do tego celu roślin rosnących naturalnie, konieczne byłoby zakładanie plantacji.
Wierzba czerniejąca jest gatunkiem o wysokiej mrozoodporności i niedużych wymaganiach glebowych. W naturze występuje na glebach o odczynie obojętnym lub lekko kwaśnym, ze stosunkowo wysoką zawartością wapnia. Wymaga stanowisk słonecznych lub lekko zacienionych. Polecana do założeń naturalistycznych, do dużych parków położonych na wilgotnych stanowiskach, a także do rekultywacji terenu.