Wiśnia tybetańska

Prunus serrula

Wiśnia tybetańska to jedna z tych wiśni ozdobnych, które nie są sadzone dla piękna ich kwiatów, a dla wspaniałego wyglądu ich łuszczącej się kory. Roślina ta rośnie średnio silnie, wykształcając w naszych warunkach niewielkie drzewka o wysokości dochodzącej do 5 – 6 metrów po wielu latach uprawy. Korona tego drzewa jest owalna, u starszych drzew rozłożysta. Pień nawet w starszym wieku pokryty jest łuszczącą się korą, która odkrywa leżące pod spodem połyskliwe warstwy koloru ciemnowiśniowego. Drzewka tej wiśni słyną właśnie z tej cechy, wyglądają one bowiem bardzo ciekawie gdyż pień i wszystkie konary aż po najcieńsze pędy posiadają tę ciekawą cechę budowy.
Wiśnia tybetańska kwitnie podobnie jak inne wiśnie, białymi, pojedynczymi kwiatami. Owocem jest niewielki, czerwony pestkowiec.

W naszych warunkach drzewo to rośnie wolniej niż w swoim naturalnym środowisku i na Zachodzie Europy jest często sadzone w mniejszych ogrodach, gdzie zdobi zarówno latem, jak i zimą kiedy nie ma liści – podobnie jak klon strzępiastokory (A. griseum). Drzewo to nie posiada specjalnych wymagań glebowych, dobrze rośnie w glebach średnio żyznych o umiarkowanym poziomie wilgotności. Bardzo słabo znosi jednak zastoiska wodne w obrębie korzeni, trzeba więc uważać aby nie sadzić tego drzewa w miejscach gdzie zbiera się np. woda z roztopów w okresie wiosennym – może to prowadzić do suszy fizjologicznej. Polecamy tę roślinę do mniejszych ogrodów jako wolno stojący egzemplarz. W miastach dla zwiększenia ciekawego efektu optycznego zalecamy sadzenie małych grup lub obsadzanie alejek i uliczek o małym ruchu. Wiśnia ta jest mrozoodporna i może być sadzona w całym kraju.