Picea abies ‘Pruhoniciana’
Rzadko spotykana odmiana świerka, znaleziona i opisana po raz pierwszy w latach 30-tych ubiegłego wieku w parku w Pruhonicach. Jego charakterystyczna sylwetka różni się zdecydowanie od większości odmian świerków – w młodości formuje zazwyczaj regularne i pionowe sylwetki, z łatwością wytwarza przewodnik, a boczne pędy łukowato unoszą się ku górze. Z biegiem lat, mniej więcej od momentu przekroczenia 2 – 3 metrów wzrostu dolne gałęzie zaczynają coraz bardziej opadać ku dołowi, pędy z kolei bliższe szczytu korony nadal rosną z pełnym wigorem. Często gałęzie tworzą łukowate wygięcia, które w kolejnych sezonach pozostając w takim kształcie obudowują się przyrostami kolejnych rzędów – całość wygląda wtedy bardzo efektownie.
Ten nieprzewidywalny nieco charakter wzrostu uczył odmianę sławną i poszukiwaną, z pewnością byłaby o wiele powszechniejsza gdyby większa była jej dostępność w krajowych szkółkach. Dodatkowo odmiana ta jest w pełni mrozoodporna i ma niskie wymagania – zbliżone bardzo do gatunku. Jedyne zalecenia jakich warto przestrzegać przy uprawie to słoneczne stanowisko oraz nieprzesychająca gleba. Już w drugim – trzecim roku wzrostu w gruncie świerk ten powinien wykazywać silniejszy wzrost, a jego sylwetka zdobić ogród. Sadzić należy go w miejscach wyeksponowanych, radzimy raczej unikach klombów lub innych grupowych nasadzeń z udziałem tego świerka. Najładniej rozwija się i prezentuje sadzony pojedynczo, gdzie będzie miał duże doświetlenie oraz możliwość wykształcenia typowej, unikalnej sylwetki.