Asimina triloba
Urodlin może przybierać formę małego drzewka lub krzewu o szerokiej, kulistej koronie. W Ameryce Północnej, która jest jego ojczyzną, może osiągać wymiary nawet do 10 m, jednak w naszych warunkach dorasta zazwyczaj tylko do 3 m wysokości. Jednakże jest to jedyny przedstawiciel rodziny flaszowcowatych, który może rosnąć w naszym klimacie sadzony w gruncie. Urodlin jest rośliną bardzo egzotyczną i dość rzadko u nas sadzoną ze względu na pewne problemy związane z uprawą. Obecnie przedstawicieli tego gatunku można spotkać m. in. , w arboretum kórnickim, we wrocławskim ogrodzie botanicznym, a także u niektórych zagorzałych kolekcjonerów. Praktycznie każda część tej rośliny przyciąga uwagę. Ciemnozielone liście, dorastające do 30 cm długości, zwisają prawie pionowo i przypominają poniekąd liście niektórych magnolii lub kasztanowca. Na jesieni przebarwiają się na kolor żółto-pomarańczowy, ale zarówno na wiosnę, w lecie jak i na jesieni wyglądają niezwykle dekoracyjnie.
Dzwonkowate kwiaty również przykuwają uwagę, zbudowane są z trzech rzędów płatków, początkowo jasnozielonych, a później przybierających mocne czerwono fioletowe zabarwienie. Ostatni rząd płatków wywija się na zewnątrz co nadaje kwiatom dzwonkowaty kształt. Zdecydowanie jednak największym atutem urodlinu są owoce. W Ameryce Pn. urodlin nazywany jest m. in. , bananem preriowym właśnie z tego względu iż jego owoce często przypominają krótkie banany. Są one wielonasienne, z zewnątrz pokryte cienką, brązową skórką i posiadają miękki, kremowy miąższ, o smacznym, słodkim smaku. Pojedyncze owoce mają zwykle około 15 cm długości i ważą około 30 dag. Dojrzewają przeważnie w październiku i spożywa się je na surowo. Są bardzo zdrowe, zawierają dużo żelaza, wapnia i witamin. Z kolei liście tej roślin zawierają substancje o działaniu przeciwnowotworowym i przeciwwirusowym.
Nietypową atrakcją, zwłaszcza dla kolekcjonerów może być fakt, że liście tej rośliny po roztarciu pachną asfaltem, natomiast gałązki… fekaliami! Ziemia pod uprawę urodlinu powinna być lekka, średnio sucha, bogata w związki mineralne. Dorosłe rośliny mogą rosnąć na stanowiskach nasłonecznionych i ciepłych, jednak młodsze powinno chronić się przed dużym natężeniem światła, gdyż wówczas liście bledną i rośliny z czasem zamierają. Intensywne słońce może poczynić w uprawie nawet więcej szkód niż zimowe mrozy, przed którymi rośliny można chronić, podsypując wokół drzewka trochę ściółki. Trzeba też pamiętać, że dla uzyskania większej ilości owoców najlepiej jest samemu zapylać kwiaty np. za pomocą pędzelków.