Jabłoń dzika

Malus sylvestris

Jest jedynym gatunkiem jabłoni dziko rosnącym w Polsce. Rośnie w lasach, szczególnie na ich obrzeżach lub w dolinach rzek oraz w zadrzewieniach śródpolnych, na glebach żyznych i przeważnie zasadowych. Niewielkie drzewo, dorastające do wysokości 10 m, o szerokiej koronie. Na gałęziach występują cierniste krótkopędy. Kora brunatnoszara, płytkowato spękana i łuszcząca się. Liście jajowate, do 8 cm długości z dość długim ogonkiem, delikatnie pomarszczone, górą ciemnozielone, pod spodem jaśniejsze. Kwitnie na przełomie kwietnia i maja. Kwiaty duże, krótkoszypułkowe, białoróżowe, o płatkach długości do 2 cm, zebrane po kilka w baldachogrona. Owoce osiągają do 4 cm średnicy, są żółtozielone, czasem lekko zaczerwienione, o kwaśnym smaku. Roślina światłolubna i mrozoodporna. Typowy gatunek jest obecnie rzadko spotykany w naturze, gdyż z łatwością krzyżuje się z innymi uprawianymi odmianami.
Zastosowanie: Tej rośliny nie powinno zabraknąć w żadnym ogrodzie! Godna polecenia, nawet do niedużych ogrodów, gdyż osiąga niewielkie rozmiary i rośnie powoli, a przy tym wspaniale kwitnie, symbolizując definitywne nadejście wiosny. Warto także uprawiać tę roślinę choćby dla celu ochrony gatunku, który w ogrodach praktycznie został wyparty przez różne odmiany mieszańcowego pochodzenia.