Nieszpułkowiec Dardara

Crataegomespilus dardarii

Jest niskim drzewem, szeroko rozgałęzionym, liście i owoce zbliżone są wyglądem do nieszpułki, ale gałęzie są często cierniste. Kwiaty są mniejsze niż u nieszpułki, osiągają średnicę 1, 5 cm i są zebrane w liczbie do 5 sztuk, tworząc baldachy. Owoce przypominają te u nieszpułki, ale są mniejsze, przynajmniej o połowę, osiągają około 1, 5 cm średnicy i występują po kilka, nie zaś pojedynczo, podobnie jak owoce nieszpułki posiadają one trwałe działki kielicha i są nieco spłaszczone, barwy brązowej. Liście jak i owoce są kutnerowato owłosione. Niezwykle interesujący jest sposób powstania tego “mieszańca” wegetatywnego. W wyglądzie zewnętrznym jest on formą pośrednią pomiędzy głogiem jednoszyjkowym a nieszpułką zwyczajną. Natomiast z genetycznego punktu widzenia jest tzw. chimerą peryklinalną, gdyż wspólny organizm budują odrębne tkanki pochodzące od dwóch różnych rodzajów roślin, nie jest to więc mieszaniec powstały na drodze generatywnej. Powstał on z odrębnych genetycznie warstw komórek inicjalnych pochodzących z zaszczepionego zrazu (nieszpułki), oraz komórek podkładki (głogu), na której zraz ten został zaszczepiony. Komórki pochodzące od zrazu otaczają komórki podkładki, oba komponenty są w dużym stopniu zgodne fizjologicznie, ale też oddziałują wzajemnie na siebie, co objawia się chociażby w wyglądzie zewnętrznym. Roślina została znaleziona w ogrodzie M. Dardara w Bronvaux koło Metz we Francji w 1898 roku, od nazwiska właściciela ogrodu wywodzi się jej nazwa. Czasem dochodzi do rewersji (odtworzenia) cech morfologicznych typowych dla nieszpułki lub głogu, gdy pęd boczny rozwinie się jedynie z zewnętrznej warstwy komórek merystemu pochodzących od zrazu lub jedynie z warstw wewnętrznych pochodzących od podkładki, cechy te ulegają wówczas utrwaleniu i nie powracają już do formy pośredniej, dlatego jeśli takie pędy pojawią się należy je usuwać. Z nasion wyrastają siewki nieszpułki.